resto

Na een paar powernaps werd het tijd om uit eten te gaan. Toen ik buiten stond te wachten om te vertrekken vertelde iemand me dat er een tornado onderweg was. De lucht was crazy en het onweerde als een gek. Wij vonden het doodeng en dachten dat ons laatste uur was geslagen (ok ietwat overdreven). Toen we in de taxi stapte begon het als een malle te regenen. Ik heb geen idee wat een tornado inhoudt, maar het klinkt eng, mijn roommate stelde me ook niet bepaald gerust want die vond het maar eng. Toen we de taxi uitstapten was de regen voorbij en that was it. Voor niets hartkloppingen gehad (ok ik moet hierbij vertellen dat ik net van de week iets had gelezen over ene theorie dat er een tornado naar manhattan zou komen die veel zou verwoesten en dat evacuatie nogal ingewikkeld zou zijn en bla bla bla). Toen ik het restaurant binnenstapte viel mijn mond open. Het was mega-sjiek. Gelukkig waren we in stijl gekleed. Stoeltje werd aangeschoven, servet op schoot gelegd, zo’n zilver ‘tadaa-hier-is-je-eten-ding’ op de borden.  We bestelden eten, maar vooraf kregen we eerst 3 andere gangen. We zaten al propvol tegen de tijd dat ons echte eten kwam. Ik had weer iets besteld wat ik beter niet had kunnen doen. Het was pasta met tonijn alleen dan heel pittig. Na elke hap moest ik water en na elke drie happen een pauze. Uiteindelijk heb ik met iemand anders van gerecht gewisseld. Na het hoofdgerecht kwamen er nog twee schalen koek, chocolade en toestanden die ik nog nooit van m’n leven gezien had. Bij de uitgang nog een doosje truffels. Het ging maar door. Je raadt nooit wat het gekost heeft.