Became one with the concrete
De hele week was rampzalig want voelde me niet goed, vanmorgen kwam het echter tot een dieptepunt. Ik maakte me klaar om naar m’n stage te gaan maar voelde me niet lekker. Wel of niet de deur uit gaan? Ik ging er vanuit dat het wel over zou gaan en ging naar buiten. Regen! Geen paraplu. Ik trippelde naar de overkant van de straat met de ambitie een taxi aan te houden. Dat ging niet helemaal door. Mijn temperatuur steeg naar duizend graden en kreeg weinig lucht. Ik ben in een plantenbak gaan zitten, het werd zwart voor m’n ogen en kort daarna lag ik naast de plantenbak. Ik was vlakbij huis maar had niet de behoefte om op te staan. Luckily was daar een meneer die me kwam helpen. Hij bracht water en een natte doek om tegen m’n hoofd aan te houden en heeft me vervolgens onder zijn paraplu ondersteund met naar huis lopen. Oké duidelijk, ik blijf wel binnen. De hele dag in bed gelegen en wat geslapen. Voel me nu wel iets beter. ‘s Avonds had ik dat avondje in Central Park, maar dat heb ik maar afgezegd. Jammer, had er veel zin in. Volgens mijn huisgenootje zie ik er inmiddels al wel wat levendiger uit dan afgelopen dagen, dus ik hoop dat het morgen beter gaat.
Slowpoke
Het is al zes dagen geleden dat ik wat geschreven heb en moet inmiddels diep in mijn geheugen graven om te herinneren wat er intussen is gebeurt. Eigenlijk heb ik geen idee. Ik was de afgelopen dagen vooral erg moe en ziek, zwak en misselijk. Uiteindelijk verrekte ik ook nog een spier in mijn rug en kon ik amper nog bewegen. Zaterdag heb ik de hele dag rond mijn bed vertoeft. De avond daarvoor hadden we een dinner and dance cruise, waarvan al een aantal foto’s te zien zijn hieronder. Dat was echt geslaagd. Eten en drinken was top, het uitzicht fantastisch, relaxte muziek, couldn’t be better. Zondag mezelf bij elkaar geraapt om de finale te kijken. We vertrokken om half 11 al in de hoop een zitplaats te bemachtigen in Tonic. We waren dus vier uur voor de aftrap aanwezig. Blijkbaar was dat te laat want er stond een rij van hier tot overmorgen. De hele straat stond vol met mensen en die rij ging zelfs de hoek om met nog meer oranje figuren. Dat zou dus nooit gaan lukken. Andere bar gezocht die aangeschreven was als beste alternatief. Daar aangekomen was het vrij rustig en hebben we uitgebreid gegeten en stroomde de mensenmassa langzaam binnen, terwijl wij nog steeds de beste plek hadden, inclusief een bank. Oké we moesten wel idioot lang wachten totdat de wedstrijd begon, maar in ieder geval niet in verticale toestand. De wedstrijd was een verschikking om naar te kijken maar dat hoef ik vast niet te vertellen. Teleurgesteld gingen we weer weg. Op Times Square stonden heel was Spanjaarden te feesten. Irritant. Had Robben ‘m er maar ingetikt.
Al met al waren we rond half zeven pas terug van de wedstrijd, het was een dagvullend programma om ons uiteindelijk te zien verliezen. Ik heb mezelf getroost met een VEEL te grote belgische chocolademousse taart.
Vanmorgen op m’n stage een artikel geschreven over een restaurant. Ook leuk.
The day after 4th of July
Een officiele feestdag. Iedereen is vrij. Ik heb als een gek geslapen. Toen ik wakker werd heb ik gedouchet een subway broodje gegeten en ben vervolgens weer in slaap gevallen. Om vijf uur werd ik wakker geschud. Wat was ik moe. We gingen naar Bryant Park voor another free movie under the stars. Kleedjes mee, eten, drinken en ‘picknicken’ maar. Er zaten een paar Belgen naast ons dus ik kon even Nederlands praten. Om negen uur begon de film the French Connection. Het kleedje lag nogal aangenaam en heb de helft van de film gemist omdat ik m’n ogen dicht had, maar dat mocht de pret niet drukken.
Toen moest Nederland voetballen. Mijn roommate, die inmiddels Nederlands trouwste supporter is, en ik gingen weer naar Tonic op Times Square. Het was nog redelijk rustig maar er was geen tafel meer vrij om eerst te lunchen. Dan maar snel even naar een winkel om oranje kleren te kopen. Zo gezegd zo gedaan. Eenmaal teruggekomen was de tent stampvol. Een eruit, een erin. We wilden niet wachten en gingen dan maar in een restaurantje eten voor de TV. Ik kreeg een bord nachos voor tien personen. Na dertig minuten zijn we snel naar onze eigen straat gegaan om de tweede helft te kijken. En daar waren gelukkig ook wat fanatieke supporters met wie we konden juichen na de overwinning. ‘s Avonds was er een seminar maar ik had er weinig zin in en wilde even een avondje niets en op tijd naar bed. Na het avondeten nog wel even naar de ruimte gelopen want er was een dessert. Ijs in cola. Ik was snel weer weg. Rare Amerikanen. Iemand legde me uit dat je de cola niet moet opeten, maar moet wachten totdat het weer gezakt is. Ok. Waarom stop je het er dan in? Prima verhaal. Lekker naar huis gegaan, goed geslapen en weer fris voor een nieuwe werkdag.
Het was vrij rustig want mijn stage-maatje is uitgedroogd en dus thuis. Ja het is hier bijna 40 graden, vanaf morgen word het weer iets minder, 31/32 geloof ik. De airco in ons kantoor werkt ook nog steeds niet, maar op zich viel de hitte daar mee. Omdat zij ziek is, kreeg ik iets meer werk te doen dan de afgelopen stage-dagen. Mijn streepjesverhaal is blijkbaar in de smaak gevallen want het wordt in nog twee andere edities geplaatst. Morgen begin ik met een verhaal over een restaurant in London (zelf bedacht). Na het werk snel vertrokken want ik moest in een uur tijd de halve stad doorkruisen en ergens eten. M’n verhemelte verbrand aan een pizza en uiteindelijk te laat maar ach. Leuke mensen ontmoet van de Redeemer church (ofzoiets) en volgende week gaan we naar Central Park voor een picknick, muziek en vuurwerk. That sounds perfect!
Er waren vanavond ook ‘snacks’. Ik denk dan aan bitterballen, kaas, desnoods knakworst maar hier betekent dat wortel en crackers met pindakaas. Wat dat betreft kan ik niet wachten tot 2 augustus. Ik kijk er nu al naar uit om bijvoorbeeld een vertrouwde verse bruine boterham met kaas te eten.
Feitje: ken je die grote kerstboom bij het schaatspleintje uit al die romantische films? Mijn stage is een straatje d’r naast. Weten jullie dat ook weer 
Hello sunshine
Zaterdagavond zijn we naar een barbecue in Brooklyn geweest op een dakterras. Op de terugweg hadden we natuurlijk geen idee waar we waren. We waren een beetje in de middle of nowhere waar geen taxi’s te bekennen waren. Na drie kwartier was er eindelijk een taxi die ons weer naar ons vertrouwde Manhattan bracht. We besloten voortaan gewoon in Manhatten te blijven. In onze straat hebben we nog wat gedronken totdat het er naar gas ging ruiken en de tent ontruimd werd. Ik en een roomie zijn richting ons appartement gelopen, onderweg sneuvelde de andere roommate. Schuintegenover ons gebouw zijn we nog even binnen geweest in een barretje. We nodigde onszelf uit om te poolen met twee jongens. Dat was het slechtse idee ooit. De bal vloog door de tent heen. Ik raakte een paar keer de lamp in plaats van de bal. Het was echt een vertoning van niks. Maar de jongens met wie we speelden waren net zo slecht dus gelukkig waren we niet de enige. De jongens wonen naast ons, alleen dan in een mooier appartement met een dakterras. Je weet niet wat je ziet. Dat was echt een uitzicht waar je u tegen zegt. Toen kwam de zon op en was het wel tijd om m’n bed op te zoeken. Om twee uur smiddags werd ik weer wakker en had ik nog even een paar uurtjes voordat we een cruise gingen maken. Met de boot zijn we naar het 4th of july vuurwerk geweest en bij het vrijheidsbeeld en nog duizend en een dingen. Al met al was het weer drie uur voordat ik in bed lag. Schijnbaar ging kort daarna het brandalarm af. Die wordt ook altijd getest op mijn vrije dag dus ik weet inmiddels wat een ontzettende herrie dat ding maakt. Met dank aan mijn oordoppen heb ik vannacht niets gehoord. Gelukkig maar want een van mijn roomies wel. Die moest in haar pyjama naar beneden, naar buiten, in rijen opstellen en tot vijf uur vannacht wachten tot ze weer naar binnen mocht. I love my earplugs, zolang het loos alarm is dan…
VIP treatment
Na de lunch die pas eind van de middag eindigde naar huis om te douchen en om te kleden. Na negenen vertrokken we eindelijk om te eten. Na een dubbele portie mosselen en een mojito werd er een plekje voor ons gemaakt op de verdieping hoger. Het was een marrokaans-achtige club met dito muziek enzo. Iedereen zat heel gezellig om tafeltjes en wij kregen een hele vreemde plek. We zaten op een rijtje, leek vrij ongezellig. Later begrepen we waarom. Onze hele tafel werd volgeladen met dure drank, flessen orange juice, cranberry juice en nog meer. We keken elkaar allemaal aan, want we hadden nog niets besteld. Daarna kwam er een hooka (dit is een waterpijp met fruittabak erin, geen drugs dus voor de duidelijkheid!!). De hele avond werden we verzorgd. De manager stelde ons aan wat mensen voor en kwam regelmatig langs om te proosten met nieuwe drankjes. De hele avond kregen we vip treatment for free. We were so lucky. We hebben niets hoeven te betalen.
Zaterdagochtend/ middag naar een Yankee wedstrijd geweest. Mega groot stadion. Heerlijke hotdogs. Toch blijft honkbal gewoon saai.
Daarna even ergens hapje drankje gedaan. Frozen yogurt gehaald en nu bedenken wat we vanavond gaan doen.
2-1
Donderdagavond uiteraard naar een van onze favo bars geweest. Voor twee uur in bed, maar bijzonder moe vanmorgen. Om half 9 ging de wekker om naar NL-BRAZIL te kijken op times square. M’n roomie was vandaag vrij dus ze ging mee. Het was een groot gekkenhuis. Het was bomvol!! Er zijn wat filmpjes onderweg, maar uiteraard moet ik eerst ontdekken hoe ik die op deze pagina krijg. De rest van de dag met de NL vlaggetjes op mn wangen rondgelopen dus erg veel aanspraak en felicitaties voor NL. Na de wedstrijd namelijk naar central park gegaan om te lunchen bij een boathouse. Erg speciale plek. De wachtrij is dan ook minimaal een uur. Eenmaal aan tafel duurt het wederom een uur voordat je eten krijgt. Although, het was lekker al had ik geen idee wat ik zat te eten. Het dessert was van het huis dus helemaal top. En believe me, dat was heerlijk. Soms zie je op tv van die gerechten waarbij je denkt, waarom krijg ik dat nooit als ik in restaurants zit? Waarschijnlijk omdat het boven m’n budget is, maar vandaag had ik zo’n dessert. Om je vingers bij af te likken. Al met al waren we pas na vier uur klaar met de lunch. Op de terugweg even naar de winkel en daar gebeurde me zoiets raars. Er werd me gevraagd uit welk land ik kwam, dus ik zeg the Netherlands. Een cassiere gaat helemaal uit haar dak. Woooow that is SO cool, that is where Michael Jackson lived. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Ze bedoelde dus Neverland. Ze begreep het echt niet, en dacht dat neverland echt een land was. Ze vroeg me nog van alles om opheldering te krijgen, maar dat zat er niet in.
