Eerste dag op stage
Half zes. De vuilniswagens en sirenes luiden mijn dag in. Al met al wel een half uur vooruitgang geboekt qua nachtrust. Oordoppen, het is een geweldige uitvinding, het helpt alleen weinig als je slaapkamerraam aan 3rd Avenue zit. Ach, de bedrijvigheid heeft ook z’n charmes. Het is hier geen ramp om voor zes uur buiten te staan. Er zijn genoeg mensen in de weer, meestal met in een hand een starbucksbeker en in de ander een blackberry.
Een paar uur later stapte ik de bus in, op weg naar m’n stage. De route had ik al geoefend dus vol vertrouwen liep ik dat gebouw in. Op de vijfde verdieping aangekomen, zie ik alleen maar deuren. Geen idee waar het nu is. Nergens bordjes of een dergelijke aanwijzing te bespeuren die me de goede kant op leid. Ik heb gewoon aan elke deur gerukt, zonder effect, all locked. Bij een of ander atelier had ik meer succes. Nouja succes, de dame had de plesante mededeling dat JuliB niet meer in dit gebouw huist. Kortom; ik zit verkeerd, met dank aan de adresgegevens van de University of Dreams. Na een telefoontje had ik het goede adres, en ben heel profi midden op de weg gaan staan zwaaien naar een taxi. Ik zag er blijkbaar toch nogal verdwaald uit, want meneer de taxichauffeur vroeg direct waar ik vandaan kwam en waarom ik in NY was. Na wat geklets over nederland en de arrestatie van Joran van der Sloot, was ik dan eindelijk 45 minuten later op m’n stage-adres.
Ik was in de veronderstelling dat ik een groot probleem zou hebben want wie komt er nou te laat op z’n eerste dag. Niets aan het handje, ze vonden het heel vervelend voor mij en hadden de dag ervoor al met iemand gebelt dat het adres niet klopte en of iemand dat aan mij kon doorgeven en boden daarbij wel tien keer excuses aan.
Samen met Meg, ook een stagiar deel ik een kantoortje. Na wat thee en een kennismaking gaan we aan het werk. Archiveren. Sounds great. Naast het archiveren zijn we ons vooral aan het inlezen, behoorlijk saai dus. Maar de mensen zijn heel aardig en bestelden in de pauze zelfs pizza ter gelegenheid van onze eerste dag. Het is trouwens wel de bedoeling dat je achter je eigen bureau dat opeet. Dat had ik niet echt door dus ik bleef gewoon naast de pizzadoos staan en iemand van z’n werk afleiden. Een paar uur later ben ik toch maar even gaan vragen of ik vijf minuutjes naar buiten mocht. ‘Of course, whenever you want.’ Ik mag komen en gaan wanneer ik wil, maar niemand gaat daar de deur uit. Ze doen niet echt aan pauze. Nouja, ik wel! 
De eerste dag was dus niet echt spectaculair maar ik heb me ook niet echt verveelt. We mochten ook een uur eerder naar huis want dinsdag is altijd de rustige dag, morgen word het beter en begin ik aan m’n eerste artikel.
Alsnog was ik pas om 6u terug want m’n stagebud en ik lopen graag. Het is zo’n dertig blokken, but we enjoy it. Bij het appartement aangekomen, is het vijf minuten spulletjes pakken en weer door voor de volgende wandeling om te eten. Mijn huisgenoten hebben zich slap gelachen om hoe ik stond te kijken bij al dat eten. Uiteindelijk heb ik maar patat genomen en wat sla en fruit. Er was genoeg keus, dat wel. Na een half uur in de rij gestaan te hebben, had ik nog 3 minuten over om alles naar binnen te werken. Dat lukte dus niet. Bij de afvalband stond ik nog van m’n bord te eten. We moesten naar de universiteit van NY voor een college. Weer een half uur lopen voor een half uur info, en weer 45 minuten terug. And then straight to bed. Een dag vol indrukken, lopen door de straten van NY en genieten. Already falling in love with the city. Nu nog geschikt ontbijteten vinden en het is hier helemaal fantastisch.
