Sollicitatie; nu echt
“Hi I’m calling for Jae”, “speaking with” klinkt er aan de andere kant. “I’m looking for Jae” zeg ik nogmaals. Hoor ik weer “speaking with”. Na de derde keer had ik door wat ze bedoelde; ik had Jae aan de lijn. De perfecte eerste indruk zat er dus al niet meer in. Toen ik eindelijk mezelf ging voorstellen werd de verbinding verbroken.
Ik bel terug en maak maar een grapje dat ik he-le-maal vanuit Nederland bel. Stom grapje, maar het ijs was gebroken. Ze begon allemaal vragen te stellen aan me. Helaas geen een van die ik had voorbereid, maar toch kwam ik er met m’n Engels aardig goed vanaf. Het werd nu in ieder geval een spontaan gesprek en geen voorleeskwartier van mijn kant. Ik heb haar ook nog van alles kunnen vragen over de stage en dat klonk allemaal erg positief.
Ik dacht dat ze aan het eind van het gesprek zei dat ze formulieren zou sturen naar mijn coach om het definitief te maken. Kortom, ik was aangenomen. Na afloop bel ik Ellen om te vertellen hoe het gegaan was. Ellen was tevreden en zou direct contact opnemen met Jae en me vandaag nog laten weten of ik aangenomen ben. Intussen is het 01.00uur en heb ik niets van Jae en niets van Ellen gehoord. Dus volgens mij heb ik in mijn gebrekkige Engels weer van alles verkeerd begrepen.
Wat ik wel zeker weet is dat ik nu maar ga slapen. New York is dan wel ‘the city that never sleeps’, maar ik woon nog steeds in Ede en het is inmiddels wel bedtijd.
‘Lyzet your interview is at 6PM your time, 12PM our time, don’t miss it’, toen mijn coach Ellen dat zei, kreeg ik acuut een hartslag van 220. ‘Oh friday is really fast, I mean REALLY fast.’ Het mocht niet baten, ineens had ik nog anderhalve dag om de ‘interview preparation tool’ van voor naar achter door te spitten.